ORTZEMUGAKO MUGAK SUNTSITUZ

Greba egun batez eskuak ere greban jarri zizkizuten
goizeko lehen printzek argitzen zutenean aurpegia
jipoi baten esklabo.
Esaten zenituen barbarie guztiak irenstea
egindako delituaren konponbide bakarra egin zuten.
Ihes egitea ere amets bihurtu zen,
aurre egitea ametsgaizto. Dena beltz ikusi arte.
Amets gaiztoak orduan egin zuen ihes eta bere inperioa fundatu zuen
maite zintuztenen bihotzetan.
Egunerokotasun rutinarioaren bandera erre eta berea inposatu zuen
inongo baimenik eskatu gabe.
Negar malko bi begi bietan.
Eta orduan konturatu ginen bakarrik ez geundela, nahiz eta
bakarrik sentiarazi nahi gintuzten.
Eta ortzemugatik haratago, mendien beste aldetik ere
zure izena oihukatzen dute bortizki,
izendatzea merezi ez duten horiek tratatu zintuzten moduan.
Minezko itsaso batera kondenatu nahi gintuzten,
baina itsaso horrek dagoeneko su hartu du.
Eta gu bertan erretzen gabiltza.

Nafarrate jauna, hau hiretzako, merezi duk eta.

Animo Xuban! 

TORTURAREN AURKAKO OLERKIA ( II )

Bakearen usoak fusil bat darama mokoan jarria bada ez bada.
Egia esateak berdin dio tribunalen aurrean, hondarrezko gaztelu bat daekaitzari so.

Zelai berdeen gaineko itsaso gorriak jada desagertu dira,

baina itsaso gorriak ez dira desagertu.

Ezta arantzen puntak bihotzetan.

Zelda ilunetan harrapaturik eskuak blai.

Mina. Mina. Mina. Mina.

Galtzeko dena eta galtzeko ezer.

Begiak lauso, zerbaiti begira, baina zeri?

Existitzen ez denari begira beharbada.

Errespetua hitz politegia da egia izateko.

Askatasuna?

Leienda eta mitoetan agertzen den izaki misteriotsua, haur ipuin eder baItxaropena azkena galtzen omen da, baina hori ere gal daiteke.

Galtzadak errepide bilakatu dituzten garai hauetan dena azkarregi doakonturatzerako hauts bilakatuak gara.

Denbora gure jabe egin da gu denboraren jabe egin aurretik.

Kilometro urrunetan gure seme-alabak torturatzen dituzte

negar malko eta odol zaurietan itoak.

Eta okerrena hasiera bat besterik ez dela gurutze bidean.

Eta bitartean gu hemen besaulkietan eserita, inoiz ezin hobekiago esan.
Zoaz kalera! Alde hemendik! Hemen ez duzu ezer egitekorik!

Eta zoaz kalera zure ogia eta irria defenditzera!

Eta zoaz kalera jakin dezaten gu hemen gaudela!

TORTURAREN AURKAKO OLERKIA ( I )

Bat. Bi. Hiru. Lau. Bost. Sei. Zazpi. Zortzi. Bederatzi. Hamar. Hamaika egun.

Zenbat denbora igaro duzu iluntasunaren atzaparrek inguraturik?

Bakarrik!

Bilutsik!

Kate eta burdinez lotuta!

Biharamunari iraganari baino beldur gehiago diozu.

Gaizkilearen papera eman dizu historiaren idazleak

eta gaiztakerien ondorio dela zure zigorra.

Ongiaren garaipena!

Idazleak, ordea, ez du bere anonimotasuna baztertzen

eta zalantza sortzen zait ea zein den gaiztoago.

Bizkarrean magortua duzun

Picassoren txoriaren tatuajea aizto batez ezabatu dizute.

Makilkadez!

Bortxaz!

Kuraia bera odolez zikintzen da.

Martir bilakatu zaituzte

eta ongiaren heroiek beren justifikazioak topatzen dituzte

bideo-argi eta flash aurreko mikrofonoetan.

Garaipen notak pentagrametatik erortzen dira

euria ekaitz egunetan bezala eta uholde baten olatuek dena aurretik daroate ezgauzaren pareko.

Hormetako graffitiak ez dira Estrasburgora iristen

eta Berlingo Harresi berri bat altxa digute gure bihotzetan

Kanpoko begiek ikusten ez dutena. Edo ikusi nahi ez dutena.

Bitartean zuk hor jarraitzen duzu Sisifo lez egindako guztia hutsean bilakatzen.

Egunsenti berriarekin amets egiten duzu, baina gaua ez da errenditzen.

Gatibu.

Babes barik.

Eta malko bat erortzen zaizun bitartean masail ubeletik behera

zenbagarrena den pentsatzen duzu azkenaren atzetik doan hau.

Irri egiten ahaztu zaizula dirudi. Dirudi beldur diozula irri egiteari.

Zeruari begira egotea denbora galtze hutsa da, baina amets eginarazten duen gauza bakarra.

Eta krudelkeri zikoitz horretatik ihes egiteko bide bakarra.

Ezpainak inkomunikazio egoeran daude

ez bada herio garrasien oihukatzeko.